بهار

امروزآخرین روز سال است ولی از مهمانان نوروزی و کارتهای تبریکی که با دوستانی که هر روز می دیدمشان خبری نیست. حتی دیگر از دوستان هم خبری نیست. گویی همه چیز رنگ و بوی دیگری پیدا کرده و معنای همه چیز حتی دوستی ها عوض شده.

کمی دلم گرفته وقتی فکر می کنم باید نوروز امسال را چون نوروز خیلی سالهای دیگر خیلی دور از سفره هفت سین خانه مان برگزار کنم. دیشب خواهرم از ماهی شب عید می گفت و خانه تکانی بهاری! چه کنم که اینجا ما داریم به پاییز می رویم و ماهی های قرمز کوچک از حوض خانه مان کوچ کرده اند. دلم می خواهد آمدن بهاران را فرخنده بدارم هر چند برگهای نارنچی و زرد درختان خبر از بهار نمی دهند.

خواسته ام از خواهرانم که موقع تحویل سال آنلاین باشند تا حداقل شاید بتوانیم از چند نقطه دنیا بر سر یک سفره هفت سین بنشینم.

دلم برای گلهای بهاری آبادان تنگ شده برای جاسم باغبانمان که می گفت اینجا لادن می کارم  اینجا میخک می کارم. راست می گفت همه را می کاشت و با طلوع اولین سپیده بهاری همه غنچه ها به روی مان لبخند می زدند. دلم نسیم و خنکای فروردینش را می خواهد و همه چیزهایی که در آن شهر دوست داشتم.......

چیزهای جالبی در این دنیا اتفاق می افتد که ارزش بیان کردن را دارد ولی یعنی کسی هست که با خواندنش پند بگیرد؟ پس بی خیال نوشتن این یکی هم باید شد.

اگر می توانستم همه آن چه را که می خواهم بنویسم فکر می کنم کتاب پر فروشی می شد ولی می ترسم که آن هم برود کنار خیلی کتابهای دیگری که در کتابفروشی ها خاک می خورد.

 انتخابات برای من فصل تازه ای در زندگیم بود. خیلی بیشتر از یک تجربه سیاسی. دیگر هیچ میلی ندارم که کاندیدا باشم با همان یک بار ره صد ساله را پیمودم.  انتخابات چشم مرا به خیلی چیزها باز کرد. اصلا روی دیگری از زندگی را برای من به نمایش گذاشت.

امروز تقریبا هشت سال از آن می گذرد ولی تک تک خاطراتش هر لحظه با من است. اصلا گمان نمی کردم که یک رویداد نه یک بازی سیاسی بتواند اینگونه زندگیم را و نگاهم را تغییر دهد ولی اتفاقی بود که افتاد. مرا از مسیری که می رفتم بیرون کشید. به من نهیب زد و به وادی دیگری برد. با این وادی خیلی آشنا نیستم ولی در حال مشق کردنم.

هیچ وقت نتیجه انتخابات برایم مهم نبود. چون قبل از اعلان عمومی با چشم دل همه آنچه را که باید می دیدم دیده بودم. پس مرا چه نیازی به چند تکه کاغذ پاره؟ 

آری زمان "انتخاب" ات است!!

سالی همیشه بهار داشته باشید همراه با همه خوبیها و بهترینها. سعادت سلامت سربلندی سرور سر فرازی و  سرسبزی را برایتان آرزومندم

بهاران خجسته باد!!

ولی این سوال خیلی مهم است که نوشتن مهم است یا تعداد مخاطبان؟ برای من که تجربه نوشتن در تیراژ بالا را هم تا حدودی داشته ام بنظر م می آید که نوشتن ارزش بیشتری دارد. مگر چه حسی به آدم دست می دهد که مطالبش را خیلی ها بخوانند یا اصلا کسی نخواند مگر آدم نمی تواند فقط برای دل خودش مطلب بنویسد. باورتان می شود که هر چه مخاطب کمتر باشد انسان بیشتر خودش است.

من که آدرس وبلاگم را به کسی هم نمی دهم. اصلا دلم نمی خواهد که بعضی ها مطالبم را ببینند. می دانید آدم دچار خود سانسوری می شود. اقلا آدم اینجا می خواهد تا حدی خودش باشد به دور از هر محدودیتی. باورتان می شود که من حتی توی دفتر روزانه ام هم نمی توانستم بدون سانسور مطلب بنویسم! حالا دیگر وب و این جریانات بماند ............